Δρόμος: Στις αρχές οι αθλητές φορούσαν ένα κομμάτι ύφασμα γύρω από τη μέση τους, ενώ αργότερα συναγωνίζονταν γυμνοί, με εξαίρεση τον "οπλίτη δρόμο" κατά τον οποίο οι δρομείς φορούσαν ασπίδα, κράνος και περικνημίδες. Οι αγώνες δρόμου περιελάμβαναν: το στάδιο (μήκος ενός σταδίου, 200 μ.) ο δίαυλος (μήκος δύο σταδίων, 400 μ.) ο δόλιχος (δρόμος αντοχής, μεταξύ 7-24 σταδίων, δηλαδή 1.400-4.800 μ.)

'Aλμα: Oι αθλητές των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων χρησιμοποιούσαν λίθινα ή μολυβένια βάρη, τους αλτήρες, για να αυξήσουν την απόσταση που πηδούσαν. Κρατούσαν τους αλτήρες μέχρι το τέλος του άλματος, οπότε τους πετούσαν πίσω. Μετά προσγειώνονταν στο έδαφος με τα πόδια κλειστά. Κατά καιρούς, το άλμα συνοδευόταν από έναν αυλητή του οποίου οι ήχοι υπογράμμιζαν το ρυθμό και τη μουσική ροή ενός καλά εκτελεσμένου άλματος.

Δίσκος: Το αγώνισμα αυτό έχει μια μεγάλη παράδοση που πηγάζει από την περιγραφή του Oμήρου για τους επιτάφιους αγώνες που διοργάνωσε ο Αχιλλέας προς τιμήν του νεκρού του φίλου Πάτροκλου. Ο δίσκος ήταν αρχικά φτιαγμένος από πέτρα και αργότερα από σίδηρο, μολύβι ή χαλκό. Η τεχνική ήταν πολύ κοντά σε αυτή της σημερινής τεχνικής ελεύθερης ρίψης.

Πάλη: Μεγάλη αξία έδιναν στην πάλη, ως μορφή στρατιωτικής άσκησης χωρίς όπλα. Το αγώνισμα έληγε όταν ένας από τους δύο αθλητές παραδεχότανε την ήττα του.

Ακόντιο: Το ακόντιο αναφέρεται επίσης από τον Όμηρο ως ένα από τα αθλήματα των αγώνων που διοργάνωσε ο Αχιλλέας για να τιμήσει το φίλο του Πάτροκλο. Οι αθλητές της αρχαίας Ελλάδας προσάρμοζαν την αγκύλη, μια λωρίδα δέρματος που σχημάτιζε βρόχο, στο κέντρο βάρους του ακοντίου. Η αγκύλη υποβοηθούσε τη ρίψη με δύο τρόπους: αύξανε τη δύναμη της ρίψης γιατί έκανε ασφαλέστερη τη λαβή και επιπλέον σταθεροποιούσε την πορεία του, βοηθώντας το να διανύσει μεγαλύτερη απόσταση. Υπήρχαν δύο τύποι αυτού του αγωνίσματος: η ρίψη ακοντίου στη μεγαλύτερη απόσταση και η ρίψη του σε προκαθορισμένο στόχο.

Η Πυγμαχία συμπεριλήφθηκε στους Αγώνες το 688 π.Χ. Έχει αρχικά αναφερθεί από τον Όμηρο, ενώ ιδρυτής της θεωρείται ο Θεός Απόλλων. Οι πυγμάχοι τύλιγαν τα χέρια τους με τους ιμάντες, δηλαδή λωρίδες από μαλακό δέρμα βοδιού, για να ενισχύουν τους καρπούς και να υποστηρίζουν τα δάχτυλα. Με την πάροδο του χρόνου, η μορφή αυτών των ιμάντων εξελίχθηκε και προστέθηκαν λωρίδες από σκληρότερο δέρμα γύρω από τις κλειδώσεις των δακτύλων, για να κάνουν τα χτυπήματα δυνατότερα.

Το Παγκράτιο προστέθηκε το 648 π.Χ. Οι Έλληνες πίστευαν ότι το παγκράτιο ιδρύθηκε από το μεγάλο ήρωα της Αττικής Θησέα, ο οποίος συνδύασε την πάλη και την πυγμαχία για να εξοντώσει το Μινώταυρο. Θεωρούταν ένα από τα σκληρότερα αθλήματα.

Ιππικά Αγωνίσματα:
Ιππικοί αγώνες και αρματοδρομίες λάμβαναν χώρο στον Ιππόδρομο, μία πλατιά, επίπεδη, ανοιχτή επιφάνεια. Ο Ποσειδώνας, προστάτης των ιππικών αγώνων, λέγεται ότι ήταν κύριος του διάσημου αλόγου Αρείωνα με το οποίο ο Ηρακλής νίκησε τον Κύκνο, το γιο του Άρη, σε μια ιπποδρομία στην Τροιζήνα.